Blog – Aan tafel bij

Geplaatst op: maandag 23  januari 2017 – Door Selma Wagner

‘Gelukkig nieuwjaaaaaar!’

Tot mijn schrik zie ik dat het alweer 23 januari is. Drieëntwintig! Waar blijft de tijd? De eerste maand van 2017 zit er alweer bijna op. In plaats van het delen van goede voornemens, is het dus eigenlijk al tijd om onze voornemens te evalueren. Want zeg eens eerlijk, hoe vastberaden was jij na de volpropperij van Kerst en Oudjaarsavond om alleen nog maar gezond te eten en drinken? En hoe is je dat de afgelopen drieëntwintig dagen vergaan? Bij mij in ieder geval niet zo best. Die groenteshakes, salades en zakjes rauwkost komen mijn neus uit.

‘Vitamines eten is saai.’

Miranda van Vandaagwatanders kijkt me aan alsof ik Chinees praat. Terwijl ze haar boodschappentas vol groentes en fruit uitpakt, vertelt ze me dat het de kunst is om de juiste groentes met elkaar te combineren en te voorzien van de juiste specerijen. Als dat niet klopt, is een gerecht gedoemd te mislukken. Goh, geen wonder dat het mij nooit lukt om een gezonde maaltijd op tafel te zetten. Ik gooi willekeurig wat groentes en kruiden in de pan en ga er dan maar vanuit dat het lekker zal smaken. Nou, mooi niet dus!

‘Aan tafel allemaal!’

Ah, yes. Ik heb goeie trek na mijn twee uur durende wandeling van vanmiddag. Ja ja, ook meer bewegen is één van mijn goede voornemens. Cliché! Met de blaren op mijn voeten loop ik naar de keuken. Daar zie ik tot mijn blije verbazing de tafel vol staan met heerlijke, maar voor mij nog onbekende gerechten. Miranda weet mij te vertellen dat dit slechts een greep is uit de winterse, gezonde gerechten. Huh, kan gezond eten er zo lekker uitzien dan? Het water loopt me werkelijk in de mond van de panzanella, de overvolle groentetaart, de knolselderijsoep en de Mexicaanse wraptaart. Aanvallen maarrr!

Raadpleeg de winterpagina van Vandaagwatanders om de winter gezond door te komen!


Geplaatst op: zondag 1 januari 2017 – Door Selma Wagner

Een Gezond en Lekker 2017

Tijd om even kort terug te blikken op dit afgelopen jaar en te dromen over het nieuwe jaar. Wij blikken terug op een heel mooi 2016, waarin we veel uren in de keuken hebben mogen
doorbrengen, nieuwe vegetarische gerechten hebben gemaakt en deze met alle liefde met jullie deelden. Uiteraard ging dit niet altijd over rozen, want sommige gerechten wilden nog wel eens mislukken. Soms erg balen, maar vaak hard lachen. Ook – en misschien wel juist – van die momenten hebben wij erg genoten. Er valt altijd iets te leren, toch?

Voor het nieuwe jaar geen goede voornemens of radicale veranderingen. Wij gaan gewoon zo door en hopen dat we jou mogen blijven verblijden met lekkere recepten!


Geplaatst op: maandag 26 december 2016 – Door Selma Wagner

All I want for Christmas is youuu’

Miranda staat zingend én zwetend in de keuken. Het is de dag voor Kerst en dat betekent dat de voorbereidingen voor het kerstmaal in volle gang zijn. De keuken lijkt opeens heel klein; op iedere vierkante centimeter staat wel iets. Het aanrecht ligt vol met komkommers, tomaten, knolselderij, vele soorten sla, mandarijnen, yoghurt, witlof, peren, champignons en volgens mij is de hele kruidenvoorraad verplaatst van in het keukenkastje naar op het aanrecht. Daarnaast draait de broodbakmachine op volle toeren, staat de oven aan – zo te ruiken zit er al iets lekkers in – en staan drie pannen mét inhoud op het fornuis. Als ik dit zo aanschouw, krijg ik het er op slag een beetje benauwd van. Ik moet Miranda helpen!

Nee hoor, lieverd. Alles onder controle’

Dit zegt ze alleen maar om mij niet te belasten. Dat weet ik zeker. Deze chaos ziet er namelijk alles behalve ‘onder controle’ uit. Als ook nog blijkt dat Erik naar de supermarkt is om de laatste boodschappen in te slaan, weet ik het zeker: ik moet helpen orde in de chaos te scheppen. Ik pak de bakjes champignons, borstel ze schoon en ga haastig op zoek naar een snijplank. In het kastje waar normaal gesproken de snijplanken staan, staat nu niets meer. Ik scan de hele keuken af, maar kan tot mijn onvrede geen snijplank vinden. Waar zijn die verrekte dingen? Er zijn er toch zeker een stuk of zes van normaal gesproken?

Het was Tweede Kerstdag negentieneenenzestig’

Erik komt al zingend met twee grote boodschappentassen in zijn hand het huis binnenlopen. Hij begint de zojuist ingeslagen producten op de keukentafel uit te stallen. En nee, daar was in mijn ogen geen ruimte meer voor. Eigenlijk worden de producten gewoon op elkaar gestapeld. Ondanks dat ik het overzicht nu officieel kwijt ben geraakt en mijn zoektocht naar een snijplank heb opgegeven, blijven Erik en Miranda lachen, zingen en koken. Misschien was alles toch wel onder controle? Dit wordt de volgende dag tijdens het kerstontbijt en -diner bevestigd: lange tafels vol met alleen maar heerlijk eten!

Bekijk de Kerstpagina voor overheerlijke recepten die eigenlijk op iedere kersttafel thuishoren. Fijne feestdagen gewenst!


Geplaatst op: vrijdag 2 december 2016 – Door Selma Wagner

‘Omdat je zo hard gezongen hebt gisterenavond.’

Triomfantelijk wijst Miranda naar mijn schoen die nog gewoon leeg was voordat ik naar het toilet ging. Hoelang ben ik weggeweest, joh? Want het schaaltje met ik-heb-nog-geen-idee-wat-maar-jammie-jammie ziet er heel professioneel uit. Dit kan ze toch niet in die twee minuten dat ik weg was gemaakt hebben? Of was ik langer weg? En heb ik wel gezongen gisteren? Ik kan eigenlijk niet meer zo goed nadenken, want het water loopt me werkelijk in de mond. En dat terwijl ik zojuist nog een heerlijke en vullende Sinterklaassoep mét pepernoten (echt waar!) heb gegeten.

Het dessert dat een Sinterklaas Tiramisu blijkt te zijn, wordt uit mijn schoen getild en op tafel gezet. De laatste keer dat ik aan tafel zat– zo’n twee minuten geleden dus, maar ik begin steeds meer aan mezelf te twijfelen of ik niet veel langer weg was – was de tafel nog een grote ravage van de soep. Inmiddels niet meer. Het tafelkleed is opgeruimd, de kaarsjes staan verspreid op tafel en er staan vier (!) schaaltjes tiramisu klaar om opgegeten te worden. Ondanks mijn volle soepbuik kan ik niet wachten om aan te vallen.

Ik ben een echt toetjesmens. Altijd al geweest. Vroeger kon ik nog zo vol zitten van het eten, de toetjeskant in mijn buik was altijd nog leeg. In restaurants is de keuze tussen voor-en-hoofd of hoofd-en-na dan ook snel gemaakt. Alhoewel ik natuurlijk het liefst voor voor-hoofd-én-na ga. Kortom, ik kan mijn geluk niet op met dit paradijselijke toetje. Euforisch schuif ik terug aan tafel om mijn toetjeskant eens flink te verwennen. Op ditzelfde moment zet Erik een schaal bedekt met aluminiumfolie op tafel.

‘Ken je de Sinterklaas Speculaasparfait van vorig jaar nog?’

Het heerlijk avondje is écht gekomen! Een fijne Sinterklaasvond allemaal.


Geplaatst op: dinsdag 29 november 2016 – Door Selma Wagner

‘Eet smakelijk allemaal!’

Ik kijk verlekkerd naar mijn bord boerenkoolstamppot. Oh, wat heb ik een trek. En wat ruikt het lekker! Mijn buik knort zo hard dat ik zeker weet dat iedereen het hoort. Miranda van Vandaagwatanders heeft er vanavond wederom een waar feestje van gemaakt. Ik heb haar het afgelopen uur behoorlijk wat kruiden zien gebruiken, waarvan ik het bestaan niet eens allemaal kende. En dat terwijl ook ik koken wel leuk vind! Maar niet zo leuk als eten. Gretig en nieuwsgierig pak ik mijn vork van tafel, schep een goeie hap boerenkool op en breng deze naar mijn mond. Net op het moment dat ik ga genieten van de heerlijke smaak, hoor ik Erik van Vandaagwatanders iets zeggen dat hij de laatste tijd steeds vaker op dit bijna-geluksmomentje weet mee te delen.

‘Ik moet hier eigenlijk even een foto van maken.’

Neee! Ah toe, ik heb zo’n trek. Maar het kwaad is al geschied. Erik en Miranda buigen zich als ware professionals over het bord boerenkoolstamppot van Erik. Al snel komen ze tot de conclusie dat een bord niet leuk genoeg is voor de foto, dus wordt een pittoresk rood pannetje uit de kast gehaald. Wanhopig kijk ik naar Joris; de vierde tafelgenoot, hun zoon en mijn vriend. Hij haalt zijn schouders op en lacht om mijn knorrende buikje. Na een minuut of vijf glipt het duo Vandaagwatanders met de mooi opgemaakte pan boerenkoolstamppot naar boven om op de zolderkamer – ofwel de fotostudio – een paar foto’s te maken. Na een klein kwartiertje keren twee blije gezichten mét het rode pannetje terug in de keuken.

‘Zo! Dat hebben we weer mooi vastgelegd. Mag ik jullie borden?’

Miranda schuift de boerenkoolstamppot van onze borden terug in de pan. En nee, niet in het rode pannetje. Terwijl ons eten op hoog vuur wordt opgewarmd, steekt Erik de USB-stick met de zojuist geschoten foto’s in de laptop. Na vele ‘oeehs’ en ‘aaahs’ hebben ze een favoriete foto gekozen (zie recept). Ik verbaas me altijd weer over de professionaliteit van de foto’s. Het water loopt me echt in de mond. Is die stamppot nu nog niet warm?! Het heeft dan even mogen duren, maar het was het wachten meer dan waard. Wát een heerlijk recept voor deze koude dagen!

 

banner